گل خشک

مگر,ای بهتر ز جان!امشب از ما بهتری دیدی

که رخ تابیدی و در ما به چشم دیگری دیدی  ؟

زاشک من چه میدانی گرانی های دردم را  ؟

زتوفان شبنمی دیدی, ز دریا گوهری دیدی

به یاد آور که میخواهم بمیرم اندر آغوشت

در آغوش سحر در آسمان گر اختری دیدی

الا ای دیده ی دلبر! ز افسون ها چه می نالی ؟

نکردی خویستن بینی, کجا افسونگری دیدی ؟

مرا مانده ست عقلی خشک و دامانی تر از دنیا

 بسوز ,ای آتش غم ! هر کجا خشک و تری دیدی

تو را حق می دهم, ای غم,که دست از من نمیداری

که با کمتر کسی این سان دل غم پروری دیدی

مرا , ای باغ دل ! اگر سوزی , سزاوارم

که در گلشن نهان خشک بی برگ و بری دیدی

تهیدستی نصیب شاخ , از جور خزان آمد

میان باغ اگر گنجینه ی باد آوری دیدی

ز« من » یاد کن , وز نام او در دفتر گیتی

اگر برگ گل خشکی میان دفتری دیدی